Dag 16: Van Lärbro naar Ringvida

Een rustdag

Vandaag doe ik het rustig aan. Even de tijd nemen om alle indrukken tot op heden te verwerken. Ik rijd naar Fårö om daar langs een schitterende raukarkust te rijden naar een baai van de Oostzee. Daar breng ik lummelend en lezend de middag en avond door (47/2.744 km).

Een relativering

Gisterenavond nog lang nagedacht over hetgeen ik gisteren gezien heb en daarom wil ik eerst even terugkomen op mijn blog van gisteren. Daarin was ik niet al te lovend over de kunst in de kerken die ik gisteren bezocht. Daar valt toch wel wat op af te dingen.

Ik merk dat ik de neiging heb om wat ik gezien heb te vergelijken met fraaiere voorbeelden die ik bij andere reizen ben tegengekomen; meestal in Frankrijk, Italië, Spanje. Maar dat is niet erg fair. Want in Zweden was men in de 13^e en 14^e eeuw nauwelijks verbonden met het mediterrane gebied en daar kon men dan ook nauwelijks een voorbeelden aan ontlenen. Het is dus eerlijker om deze kerkkunst te plaatsen in de regionale context waarin die ontstaan is. En dan kom je al snel tot een positiever oordeel.

Rustdag

Na ruim 14 dagen al veel dingen gezien te hebben, las ik nu even een ‘rustdag’ in. Ik ga het vandaag dus kalm aan doen.

Vanochtend na de gebruikelijke wandeling met Luna eerst ontbeten en daarna de bus schoongemaakt. Rond 9.00 uur ben ik vertrokken naar Fårösund om met een pont het water naar het eiland Fårö over te steken.

De pont naar Fårö

Het verbaast me dat er nog een pont vaart en dat er inmiddels geen brug gebouwd is. De afstand tussen Fårösund en Fårö is namelijk slechts een paar honderd meter.

De logica van het in stand houden van een veerverbinding ontgaat mij maar het is wel leuk zo’n pontje. Drs. P., de dichter/zanger met de kenmerkende krassende en a-muzikale stem zong al eerder over hetzelfde probleem in het lied ‘de veerman’:

Ik breng de mensen heen, ik breng weer anderen terug

Mijn pont is als het ware ongeveer een soort van brug

En als de pont zo lang was als de breedte van de stroom

Dan kon hij blijven liggen, zei mij laatst een econoom.

Gamla Hamn Natuurreservaat

In nog geen kwartier bereik ik met de pont het eiland Fårö. Ondanks dat het zondag is en het eiland een bekend natuurgebied is waar inwoners van Stockholm graag hun vrije tijd doorbrengen is het ook hier weer doodstil.

Ik rijd eerst door het Gamla Hamn Natuurreservaat (Zweden heeft een bijkans ontelbaar aantal natuurreservaten). De route leidt mij langs de kust waar ongelooflijk veel raukars te vinden zijn. Het ziet er fraai uit met een blauwe hemel en een blauwe zee onder windkracht 6.

Er wordt hier ook nog gevist. Een kleine verzameling van vissershutten met roeiboten en rekken voor het drogen van netten geeft aan dat de visvangst hier nog levend is. Maar voor hoelang? Het valt me op dat dit soort hutten omgebouwd worden tot toeristenverblijf. Dat is hier nog niet het geval. Maar hoe lang zal het duren voordat dat hier ook het geval zal zijn.

Tenslotte parkeer ik de camper aan de rand van een baai van de Oostzee om daar (wat onwennig) een middag wat te lummelen en te lezen. Het is stralend weer met een temperatuur van ruim 20 °C. Het lijkt me een fraaie plek om de nacht door te brengen, vergezeld door tal van zeevogels.

Wat ik lees

Een paar dagen geleden las ik het boek Zwarte September van Sandro Veronesi uit. Veronesi is een bekende Italiaanse auteur die al drie keer!!! De Premio Strega ontvangen heeft. In dit boek kijkt Veronesi terug op zijn jeugd en dan met name over de overgang van jeugd naar pubertijd. Hij weet fantastisch te beschrijven hoe hij in deze levensfase geconfronteerd wordt met gevoelens en onzekerheden  die hij op die leeftijd nog niet goed onder woorden kon brengen. Bovendien wordt aan het begin van het boek verteld dat er een gebeurtenis zal plaatsvinden die een ingrijpende impact op zijn leven zal hebben.

Wat die gebeurtenis is wordt pas duidelijk aan het einde van de boek. Tegelijkertijd vraagt hij zich af of hij door eigen handelen zijn leven op een ander spoor kon krijgen. Het meesterlijke van dit boek is evenwel de beschrijving van zijn pubertijd: relatie met ouders en familie, eerste verliefdheid, de lome zomers die aan het strand werden doorgebracht enz.

Het boek eindigt met een fantastische epiloog waarin hij aan de hand van het snoeien van olijfbomen kijkt naar zijn huidige positie in het leven. Prachtig; had ik in mijn leven maar één zo’n pagina geschreven kunnen hebben.