De eerste dag in Ierland

De tweede dag van de camperreis Ierland breng ik vrijwel geheel door op de ferry van Cherbourg naar Rosslare. Laat in de middag kom ik er aan en rijd ik door naar Tintern Abbey. Daar maak ik laat in de middag nog een korte wandeling door de ‘walled garden’. (804 km).

Een zonnige overtocht

De overtocht van Cherbourg naar Rosslare neemt ongeveer 19 uur in beslag. Ik begin de nacht op de gereserveerde vliegtuigstoel. Helaas komt er van slapen niet veel. De vliegtuigstoelen blijken keihard te zijn. Bovendien staan ze in een ruimte vlak boven de motoren van het schip. Behoorlijk veel lawaai dus. Al snel kom ik er achter dat het veel comfortabeler is om een ligplek te vinden op een van de vele zachte banken die over het gehele schip verspreid staan. Ik heb dus toch nog een paar uur slaap gehad.

Op weg naar Cherbourg

Op de eerste dag van de camperreis Ierland reis ik van huis naar de haven van Cherbourg. Door de vele files blijkt de geschatte reistijd van TomTom vele uren langer te zijn. Daardoor kom ik nog maar net op tijd in de haven van Cherbourg aan om te kunnen embarkeren. (662 km).

Een voorspoedig begin

Ik vertrek rond 9.30 uur van huis voor de autorit naar Cherbourg. Ik moet daar om 19.00 uur aanwezig zijn om in te checken. De afstand bedraagt rond 600 km en ik heb dus zeer ruim de tijd. Ten minste daar ga ik van uit. En je voelt hem al aankomen: het lukt nipt!

De eerste 250 km lopen gesmeerd. Het is niet bovenmatig druk op de wegen. Tijdens het rijden luister ik naar een vijfdelige podcast over Leopold II van België van de onvolprezen Vlaamse radiozender Klara. Eerder heb ik in mijn blogs al melding gemaakt van twee andere uitstekende Klara-podcasts: Revolusi en De Bourgondiërs.

Terug op het vaste land

De zevenendertigste dag van de camperreis Sardinië wordt voor het grootste gedeelte in beslag genomen door de overtocht over de Tyrreense Zee. In Civitavecchia rijd ik nog een 50 km door om een overnachtingsplek te vinden.

Van Olbia naar Civitavecchia

Vanochtend pas laat vertrokken. Ik hoef immers niet eerder dan 10.30 uur in de haven te zijn. Het is weer wat koeler dan gisteren en ik moet zelfs een hoody aandoen! Heb ik die ten minste ook niet voor niets meegenomen.

De boot vertrekt precies op tijd. Het is dezelfde als op de heenweg. Een voormalig Grieks passagiersschip met veel blingbling en personeel in morsige uniformen.

Ik zit de meeste tijd te lezen maar maak na de lunch ook nog even een wandeling over de diverse dekken. Alhoewel het op land flink waaide blijkt dat op zee wel mee te vallen. Het schip ligt stabiel op het water en ik zie geen zeezieke passagiers. De lucht is stralend blauw, de zee is azuurblauw en de golven die tegen de boeg stukslaan zijn verblindend wit.

Een rustige dag

Vanochtend, de vierendertigste dag van de camperreis Sardinië, begin ik met een grondig schoongemaakt van de camper en vertrek ik vervolgens naar het havenstadje Alghero. Dat blijkt een wonderbaarlijk mooi stadje te zijn. In de middag een stuk van de panoramarit gereden van Alghero naar Bosa. Aan die weg een overnachtingsplek gevonden.

Ochtendritueel

Ik sta om ongeveer 7.30 uur op maar heb nog veel tijd voordat de site van de Necropoli di Puttu Codinu om 9.30 uur opengaat (of niet). Ik maak van die wachtgelegenheid gebruik om het beddengoed te verschonen, de camper eens grondig schoon te maken en het afval in één zak te verzamelen. Het is vaak lastig om op Sardinië je afval op een legale manier kwijt te raken.

Om 9.30 uur blijkt de site van de Necropoli toch niet open te gaan en dat is ook het geval om 9.00 uur. Ik leg me er maar bij neer en ik vertrek richting Alghero. Het is wel vervelend dat zoveel toeristische plekken op Sardinië zich niets aantrekken van de vermelde openingstijden. Zo krijg je het toerisme natuurlijk nooit goed op gang.

Op het Pinisola del Sinis

Op de negenentwintigste dag van de camperreis Sardinië bezoek ik de bekende opgravingensite van Tharros en het historisch museum van Cabras. Dan ga ik verder naar het noorden om een wandeling te maken door een van de droogmakerijen in Capo Mannu. Dat lukt niet helemaal. Onverrichter zaken rijd ik door naar San Leonardo de Siete Fuentes om daar te overnachten.

Gisteren

Graag wil ik, alvorens aan het dagverslag te beginnen, nog even iets vertellen over een ontmoeting gisterenavond. Na het avondeten zit ik nog wat in de avondkoelte naar muziek te luisteren als er een bestelbusje stopt die het langs de weg liggende terrein wil oprijden. Er stapt een uit de kluiten gewassen man uit en hij zegt me met woord en gebaar dat het prima is dat ik hier overnacht maar dat het plezierig zou zijn als ik een paar meter naar voren kan rijden zodat hij morgenvroeg met zijn landbouwvoertuig makkelijk het zandpad op kan rijden. Natuurlijk wil ik dat doen.

Hij blijft echter zonder te reageren luisteren naar de muziek en dan vraagt hij wat voor muziek dat is. Ik zeg hem dat het de Hongaarse Dansen zijn van Brahms. Hij luistert geboeid verder en hij vraagt mij na enige tijd of ik het voor hem wil opschrijven. Natuurlijk wil ik dat maar ik geef hem eerst een glas witte wijn. Als ik de titel en alles genoteerd heb en voor hem neerleg luisteren we nog samen zonder iets te zeggen naar 3 of 4 tracks. Zijn grote ronde hoofd deint zachtjes mee op de maat van de muziek. Dan zegt hij met een diepe zucht dat het prachtig is. Hij bedankt me voor de wijn en het papiertje en wenst me goede nacht en rijdt zijn terrein op.