Vézelay

De 2e dag van de camperreis Provence breng ik bijna helemaal door in Vézelay waar heel veel te zien is. Met name de basiliek is indrukwekkend. Daarna doorgereden naar de overnachtingsplaats in La Forêt. Niet de mooiste overnachtingsplek maar wel gelegen aan het bijzonder mooie Canal du Nivernais.

Niet al te vroeg opgestaan en na het ontbijt rond 9.00 uur vertrokken. Ik wilde heel graag Vézelay eens een keer bezoeken. Ik was daar niet al te ver van verwijderd. Dus op weg naar het noordwesten. Aanvankelijk rijd ik door de Bourgogne met al zijn wijnvelden en langs de châteaux met de Grand Cru’s. Er was volop bedrijvigheid met de druivenpluk. Daarna door een landbouwgebied gereden dat later overgaat in de uitlopers van de Morvan. Omdat Vézelay tot het erfgoed behoort van de Unesco, verwachtte ik grote drukte. Maar dat viel heel erg mee.

Vézelay

De grote parkeerplaats die plaats bood aan honderden auto’s werd nu slechts bezet door ca. 25 auto’s. De vele restaurants en terrassen rond het dorp waren ook slechts mondjesmaat bezet. Tja, dat zijn de voordelen van het reizen in het laagseizoen. Vanaf het begin van het dorp leidt er een steile straat naar het plein waar de basiliek staat. Hij is niet zeer hoog maar heeft wel een zeer lang schip. Het klooster dat er voorheen gevestigd was en waarvan nog resten te vinden zijn, stamt uit de 9^e eeuw.

In 1050 werd de kerk gewijd aan Maria Magdalena omdat men, naar men zei, beschikte over relieken van haar. Dat bracht een vloedgolf van pelgrims met zich mee die veelal op bedevaartreis waren naar Santiago de Compostella. De kerk werd door de eeuwen heen uitgebreid. Totdat een oude strijd tussen Vézelay en La Sainte Baume weer oplaaide rond de vraag wie de echte relieken van Maria Magdalena bezat omdat ook La Sainte Baume beweerde over dergelijke relieken te beschikken. De strijd werd beslecht door de paus die de rechten toekende aan de oudste parochie en dat was dus niet Vézelay.

Daarna liep de welstand van Vézelay terug. Dat bracht ook verwaarlozing van de kerk met zich mee hetgeen tot verval leidde. Pas in de loop van de 19^e eeuw attendeerde de romancier Prosper Mérimee (die tevens inspecteur van de monumenten was) op het teloorgaan van dit indrukwekkende monument. Kort daarna volgde een restauratie die meer dan 30 jaar in beslag genomen heeft en nog steeds niet helemaal afgerond is.

Naar het zuiden

Op de 1e reisdag van de camperreis Provence probeer ik Culles les Roches te bereiken alwaar ik een mooie overnachingsplaats krijg op het Domaine le Gregoire waar de wijnoogst in volle gang is.

Omdat ik wel erg veel regen gehad heb deze zomer vond ik dat ik de zomer maar met een paar zonnige weken moest verlengen door twee weken naar Frankrijk te reizen. Het doel is nog niet heel erg uitgesproken. Ik zie wel wat er op mijn weg komt. De laatste weken veel werk verzet m.b.t. het ontwikkelen en aanbieden van de onderzoeksagenda voor het hbo 2016-2020 en de nazorg daarvan. Tevens voorbereidingen getroffen voor de nieuwe commissie die de kwaliteitszorg van het praktijkgerichte onderzoek moet evalueren en jaarlijks met een brancherapportage moet komen over de staat van het praktijkgerichte onderzoek. Mijn halve baan betekende deze weken vrijwel full time werken. Maar nu is er een adempauze en is er tijd om nog een korte reis te maken alvorens de camper in de winterstalling gaat.

Via Denemarken en Duitsland terug naar huis

31e en laatste dag camperreis Noorwegen. Een saaie dag die ik voor het grootste gedeelte op de Duitse autobanen heb doorgebracht met veel opstoppingen.

Dit wordt het allerkortste verslag van deze reis. Ik ben vroeg opgestaan om de reis naar Mechelen in één dag te doen. Veel oponthoud door de vele files in Duitsland. Jaren lang is er daar weinig onderhoud gepleegd aan de wegen. Nu het economisch beter gaat wordt er een inhaalslag gemaakt waardoor er veel bouwplaatsen zijn die voor het oponthoud zorgen. Gewend aan de maximum snelheid van 80 km/u in Noorwegen is het weer even wennen aan de onbeperkte snelheid in Duitsland. Met dubbele snelheid razen de auto’s aan mij voorbij. Saaie, saaie, saaie dag. Rond 22.00 uur in Mechelen aangekomen.

Door het zuiden van Noorwegen naar Denemarken

Mijn eerste bezoek vandaag, de 30e dag van de camperreis Noorwegen, gold de vuurtoren van Lindesnes. Mooi en boeiend. Daarna doorgereden naar Kristiansand in een poging om reiscadeaus in te kopen en daarna het veer van Kristiansand naar Hirtshals genomen. In het noorden van Denemarken een overnachtingsplaats gevonden.

Vanochtend zowaar mooi weer met af en toe een felle bui. Maar veel beter dan gisteren. Omdat ik veel tijd beschikbaar heb voor de relatief korte afstand naar Kristiansand, besluit ik eerst nog de vuurtoren van Lindesnes te bezoeken. Daartoe moet ik wel een beetje omrijden maar achteraf blijkt dat dat zeker de moeite waard is geweest. Ik volg eerst de 640. Dat is een regionale weg die langs de kust loopt. Het is een mooie weg met afwisselend landschap: mooie natuurlijke baaien waar vroeger of nog steeds havens zijn, bosgebieden, kleine strandgebieden en landbouwgebied. De havens zijn voorzien van tal van boothuizen waarin vroeger de kleine vissersboten ‘geparkeerd’ stonden. Nu heeft de pleziervaart de dominante positie ingenomen.

De vuurtoren van Lindesnes

Na ruim 15 km kom ik bij Lindenes vuurtoren aan. Het is de meest zuidelijk gelegen vuurtoren van Noorwegen en begeleidt de toegang tot het Skagerak en het Kattegat. Dat het een belangrijk strategisch punt is, is te merken aan het feit dat de Duitsers tijdens WOII een heel verdedigingsnet rond de vuurtoren hebben opgebouwd. De vuurtoren is in ca. 1650 van start gegaan. Aanvankelijk bestond die uit niet meer dan 30 kaarsen (het licht van een vuurtoren wordt nog steeds gemeten in kaarsen). De huidige voortorens hebben een volume van 1.800.000 kaarsen, dat zie je dus iets beter.

Na de periode van de 30 kaarsen zijn er twee vuurkorven gebruikt hetgeen iets beter zichtbaar was. Aanvankelijk stonden ze in de open lucht, later in een afgesloten ruimte waarvan de restanten nog steeds te zien zijn. Vanaf 1854 waren er lenzen beschikbaar om het licht te versterken. Pas in 1915 is de huidige vuurtoren gebouwd die in gietijzer is opgebouwd. Hij werd tevens voorzien van een misthoorn die 1600 liter lucht per seconde kan verplaatsen.

De Jaerenroute

Ik volg op de 29e dag van de camperreis Noorwegen de Jaerenroute die mij o.a. brengt naar Egersund en Helleren. In de buurt van Lindesnes vind ik een overnachtingsplek aan een fjord. Morgen wil ik de vuurtoren van Lindesnes bezoeken.

De laatste echte reisdag (morgen wil ik in Kristiansand doorbrengen) begint met forse regen. Het klettert op het dak van de camper dat het een aard heeft. Toch maar op pad gegaan. Ik rijd eerst verder over de 44 langs de vlakke kust.

Egersund

De vele regen weerhoudt mij er echter van om veel foto’s te maken. Rond 10.30 uur kom ik in Egersund aan. Zo te zien een leuk stadje. Maar wat vreemd; er is vrijwel niemand te zien. Er zijn enkele winkels open maar het overgrote deel is gesloten. gemeentehuis dicht; brandweerkazerne geen licht te zien, bank gesloten, in de winkelstraat ben ik twee mensen tegengekomen. Zou de welvaart Noorwegen dan toch passief maken?

Met een dergelijke mentaliteit hadden ze eind vorige eeuw geen druppel olie uit de grond gekregen en leefden ze nu niet in de welvaart die ze nu hebben. Ik las laatst dat ook de overheid zich hier zorgen over begint te maken. Ik ga naar de haven want volgens de reisgids (die ik inmiddels niet helemaal meer vertrouw (insight guide)) is het de grootste vissershaven van Noorwegen. Daar merk ik niet veel van. Er ligt geen enkele vissersboot, slechts twee reddingsboten en voor de rest heel veel plezierjachten.