Naar de Barbagia Seulo

Op de elfde dag van de Camperreis Sardinië verlaat ik, na een mooie ochtendwandeling, het Parco Nazionale di Orosei e del Gennargentu om door te reizen naar de streek Barbagia Seulo. Dit is een veel minder groen landschap waarbij de hele bevolking wel lijkt te werken in de schapen en geitenhouderij. Voordat ik mijn overnachtingsplek vind bezoek ik nog een oude tempel: Tempio domu e Urxia.

Ochtendwandeling; achter de schapen aan.

Ik maak vanochtend een ongeveer drie uur durende wandeling langs de Monte Texile nabij Aritzo. Als ik bij het begin van de wandeling het pad wil inslaan waar de route begint, is mij een schaapsherder voor die met zijn honden en schapen naar een nieuw weidegebied gaat.

Op weg naar route 2

Door de voortdurende hitte heb ik dan toch maar besloten om het weer hoger op en koeler te gaan zoeken op deze negende dag van de camperreis Sardinië. Het is weer een half hoog gebergte met aangenamere temperaturen. Ik moet ongeveer 120 km reizen maar laat me onderweg vele keren afleiden om van uitzichten te genieten en om een bezoek te brengen aan heel bijzondere graven.

Ochtendbad

Ik heb niet zo goed geslapen en ben al om 7.00 uur wakker. Omdat ik toch niet meer inslaap sta ik op, trek mijn zwembroek aan en loop de 50 meter naar het strand en duik de heerlijk koele zee in. Thuis vrees ik altijd een koude douche en hier spring ik er vanzelf in. Het is heel verkwikkend en ik ben de enige op het strandje. Als ik na een uur uit zee kom en me sta te drogen in de zon komt er een leeftijdsgenoot langs die al joggend een schijnbaar dagelijks vast parcours aflegt.

Ik vraag of hij zijn dagelijkse oefeningen doet en met een meewarig gezicht zegt hij Ja. Het is duidelijk: hij heeft er niet veel zin in maar vindt dat het toch moet gebeuren. Ik vertel hem met horten en stoten mijn min of meer gelijke ervaringen. ‘Ja’ zegt hij, ‘oude auto’s hebben meer onderhoud nodig en oude mensen ook.’ En hij vertrekt weer door rechtsomkeert te maken.

Ik ruim de camper een beetje op, douche me om van het zoute water af te komen en rond 9.00 uur vertrek ik. Het was niet zo een heel mooie plek maar de nabijheid van zee maakt veel goed.

De roots van de Sardijnen: de Nuraghen

Op de vijfde dag van de camperreis Sardinië zal ik de hele dag besteden aan het bezoeken van sites waar monumenten van de Nuraghencultuur te vinden zijn. Het is een smoorhete dag en de wandelingen naar de sites vallen me fysiek tegen. Las ik aanvankelijk met grote afstand over de Nuraghencultuur, in de loop van de dag gaat dat beeld flink verschuiven in een positieve richting.

Even vooraf

Ik krijg vaak de vraag waarom ik iedere dag de dagverslagen schrijf. Ik heb eerder hier beschreven dat ik het doe om de ervaringen me meer eigen te maken.

Toevallig (?) las ik in het boek Grand Hotel Europa dat ik aan het lezen ben de volgende zin: ‘Ik weet dat niemand mij wil geloven als ik zeg dat ik mijn geschiedenis met Clio vooral voor mezelf aan het opschrijven ben, omdat ik lijd aan de beroepsdeformatie dat ik dingen pas echt meemaak wanneer ik ze, nadat ik ze in het echt heb meegemaakt, meemaak op papier.’

Mooier kan ik het niet omschrijven: als ik er over schrijf dan zie ik veel beter wat ik eerder heb bekeken. Bovendien  kost het niet zo veel tijd. In een uurtje is het verslag klaar.

De Clearances en Dunrobin Castle

Vandaag is het de laatste dag in Noord Schotland: de 19^e dag van de Camperreis Schotland. Het zal een dag met contrasten worden. Eerst bezoek ik Badbea historic village, de ruïnes van een dorp waar de slachtoffers van de land clearances naar gedeporteerd werden. Vervolgens bezoek ik Dunrobin Castle, het kasteel van de Dukes of Sutherland, dat een en al weelde en macht uitstraalt maar waar de dukes in de 19^e eeuw een kwalijke rol hebben gespeeld in de land clearances. Tenslotte rijd ik nog richting Inverness en maak nog een wandeling in het sfeervolle vissersdorp Cromarty.

Ik word laat wakker en zoals gebruikelijk regent het. Maar de weersvoorspellingen zijn goed. Er zullen geregeld droge periodes zijn en de zon zal zich ook af en toe laten zien.

De Dolmen de Dombate, Castro A Cida en Malpica

Vandaag, op de 69^e dag van de Camperreis Spanje wil ik wat meer het achterland bekijken van Costa da Morte. Het wordt niet zo heel erg mooi weer maar het blijft wel droog. Ik bezoek de Dolmen de Dombate en de verderop gelegen Keltische nederzetting Castro A Cida. Vervolgens rijd ik via het vissersdorp Corme naar het eindstation voor vandaag: het levendige vissersstadje Malpica.

Costa da Morte

Ondanks de wind van vannacht en het monotone geluid van nabijgelegen windmolens heb ik toch goed geslapen. Ik sta rond 7.30 uur op en ben een uur later op pad. Ik wil vandaag wat meer zien van het achterland van de Costa da Morte. In de gidsen heb ik gelezen dat dit gebied veel restanten te bieden heeft uit de steentijd.

Dolmen de Dombate

Ik rijd eerst naar Ponteceso waar in de buurt de Dolmen de Dombate te vinden is. Het is een Keltisch hunnebed van ongeveer 3.500 jaar voor Christus. Het zijn eigenlijk twee dolmen, een grote en een kleine waarvan de laatste ruim 500 jaar jonger is. De dolmen bestaat uit een grafkamer en een gang die naar die kamer leidt en ongeveer 5 meter lang is en een ingang bestaande uit een afsluitende steen. Door de leeftijd van de dolmen is het een van de eerste voorbeelden van monumentale architectuur.