Wandeling naar het klooster Agii Anargyri

Op de 26^e dag van de camperreis Griekenland wil ik eerst de langere wandeling maken die gisteren niet mogelijk was. In de middag zou ik dan een begin kunnen maken met de reis naar Mycene. Maar dat pakt anders uit.

Ik ben vandaag laat opgestaan. Ik wilde de langere wandeling maken van Polydroso naar het klooster Agii Anargyri. Maar bij het wakker worden (ik heb geen enkel voertuig over de grindweg horen langskomen zolang ik er sta) regent het. De hele nacht heeft het trouwens fors geregend. Na het raadplegen van de weer-app zie ik dat het na 9.00 uur droog en zonnig zal worden om dan weer rond 15.00 uur over te gaan in buien.

Het klinkt wellicht vreemd als je de kaart raadpleegt dat ik eerst naar Polydroso rijd om van daaruit naar het klooster Anargyri te lopen terwijl ik op de overnachtingsplek, naar ik schat, nog geen twee kilometer van dat klooster verwijderd ben. Maar, zo zeggen de ervaren reizigers: het gaat niet om het doel maar om de reis er naar toe. Dat maak ik vandaag dan ook maar tot mijn motto.

Ik ontbijt dus laat en rijd om 9.00 uur de paar kilometer naar Polydroso. Ik parkeer mijn camper, net als gisteren, bij het hotel en loop de kleine kilometer naar het startpunt van de wandeling: de kerk van Polydroso. De wandeling is volgens de gids duidelijk gemarkeerd met blauwe driehoeken en blauwe vierkanten en dat blijkt ook zo te zijn. Sterker nog: hij is heel goed aangegeven met op alle cruciale punten een bordje. Dat is voor de verandering ook wel eens lekker dan hoef je tenminste niet steeds weer de GPS te raadplegen of je nog op het goede spoor zit.

Via het Parnon-gebergte naar Arcadia

Op de 24^e dag van de Camperreis Griekenland maak ik een rit door het Parnon-gebergte naar de oostkust van Arcadia.

Ik ben relatief laat opgestaan, buiten ontbeten en om 9.00 uur op pad gegaan. Het eerste gedeelte van de route ken ik al in omgekeerde richting. Maar zoals ik eerder schreef die omgekeerde richting biedt veel nieuwe uitzichten. Ik rijd eerst ca. 15 km over de snelweg tussen Tripoli en Sparti. Het is inmiddels 9.30 uur. Over die hele 15 km ben ik 8 tegenliggers tegengekomen en heeft mij één wagen ingehaald, niet omdat ik zo langzaam reed (kruissnelheid 90 km/h) maar omdat er eenvoudigweg weinig verkeersaanbod is.

Mystras

De 23^e dag van de camperreis Griekenland breng ik vrijwel geheel door in Mystras; een van de bekendste vindplaatsen van Byzantijnse cultuur.

Vanochtend om 7.00 uur opgestaan omdat ik om 8.00 uur in Mystras wil zijn om daar de wereldberoemde archeologische site te bezoeken met tal van Byzantijnse gebouwen. Na een snel ontbijt in een half uur naar Mystras gereden. Onderweg nog benzine getankt en water bijgevuld. De schoonwatertank was zodanig leeg dat het vullen geruime tijd in beslag nam. Dat zorgde er voor dat de pompbediende onder de wagen keek of er geen lekkage te bespeuren was. Maar nee hoor gewoon grote dorst.

Aanvankelijk had ik het idee om eerst een wandeling van ca. 5 km te maken rond de archeologische site en dan de site te bezoeken. Maar bij bestudering van de kaart gisterenavond zag ik dat op de site de hoogtelijnen wel schrikbarend dicht bij elkaar liggen. Dat betekent dat er veel geklommen moet worden. Het lijkt me dus verstandig om de wandeling maar te schrappen.

De Lousios-kloof

De Camperreis Griekenland brengt mij op de 12e dag in de Lousios-kloof waar ik een wonderschone wandeling maak.

Goed geslapen vannacht. Wel werd ik rond 3.00 uur wakker gemaakt door een hard gebons op de camper. Eerst denk je aan onraad maar vervolgens kom je tot de conclusie dat het een of ander groot dier geweest moet zijn.

Na het ontbijt ben ik pas om 8.30 uur weggereden. Omdat het vandaag rond de 25 graden zal worden en morgen en de dagen daarna rond de 30 graden, kies ik er voor om op deze laatste ‘koele’ dag een wandeling te maken in de nabijgelegen Lousios-kloof. Het is nog geen 20 km rijden vanaf mijn overnachtingsplek.

De 20 km verlopen voorspoedig tot ik in het dorpje Dimitsana aankom. Gisteren meldde ik al dat de doorgaande wegen redelijk goed zijn maar steeds vastlopen in de niet op autoverkeer toegeruste dorpsstraten. Als ik aan kom rijden zit ik in een kleine file omdat vanaf de andere kant een grote takelwagen bouwmaterialen aan het uitladen is. Een ongeduldige Griek die er blijkbaar niet bang voor is om de auto op enkele centimeters te passeren probeert er dus langs te komen maar dat gaat net niet tenzij hij over een steile stoep heenrijdt. En dat doet hij dan ook maar. Maar dat komt hem, of liever gezegd de eigenaar van het aanliggende pand, duur te staan. Want de auto zakt weg in de hoge stoep en de tegels vliegen alle kanten op.

Het stoepje blijkt net een dag geleden aangelegd te zijn en het cement en beton is nog niet uitgehard. De eigenaar van het stoepje rent naar buiten en kijkt verbijsterd naar zijn levenswerk dat hij waarschijnlijk gisteren verricht heeft en dat nu volledig naar de ratsmodee geholpen is. Dan komt de ware emotionele aard van de Griek naar boven. Een uitvoerige scheldpartij van de stoepeigenaar in de richting van de chauffeur en de chauffeur die op zijn beurt de vrachtwagenchauffeur de volle laag geeft. Dat gaat nog even door tot de politie er bij komt en die probeert met succes de gemoederen tot rust te brengen hetgeen uiteindelijk leidt tot wederzijds handen schudden en ongetwijfeld afspraken over de schade. Dan kan de kleine file die inmiddels is aangegroeid tot een grote file (d.w.z. 12 auto’s) zich weer in beweging zetten.

Rond Olympia

Op de 11e dag van de Camperreis Griekenland reis ik van Pefkes naar Achios Athanadios met een bezoek aan een klooster en een archeologische site.

Een heel goede nacht gehad. Geen blaffende honden slechts een uil en in de ochtend een concert van vogels. Rond 7.30 uur weggereden naar Olympia om naar het postkantoor te gaan. De bus startte prima. Ik heb de afgelopen dagen niet de gelegenheid gehad de schadeformulieren van de aanrijding in Italië naar de verzekeringsmaatschappij op te sturen. Op het postkantoor was men zo vriendelijk om mij een envelop te geven en het hele dossier te kopiëren.

Daarna op pad gegaan; de route volgend van Krestena naar Karitena. Het is een wonderschone route die op de kaart dan ook een extra groen lijntje mee gekregen heeft. De weg is redelijk goed maar loopt iedere keer weer vast in de dorpen waar de straatbreedte is afgestemd op het verkeer van de 19^e eeuw. Ik kan er soms maar nauwelijks doorheen komen. Zeker als er ook nog tegenliggers zijn en auto’s in de straat geparkeerd staan. Ik geloof dat Grieken een hekel hebben aan achteruitrijden. Want waar een paar tientallen meters achteruitrijden een oplossing is om elkaar makkelijk te passeren, kiezen ze er liever voor om rechtuit te rijden en om elkaar op slechts enkele centimeters afstand te passeren. Ik ben er inmiddels aan gewend maar prettig is het niet. Voordeel is dat de wegen heel erg stil zijn.