Onder en boven de grond

Ik rijd op de drieëntwintigste dag van de camperreis Sardinië in noordelijke richting. Zolang ik langs de kust rijd is het een mooi gebied. Rond het middaguur bezoek ik de Grotta Is Zuddas. Ik rijd verder door naar het noorden en rijd dan door een voormalig mijngebied. In Tratalias loop ik door de restanten van een verlaten dorp en ik eindig in de buurt van de Acropoli di Monte Sirai. Ik heb niet meer de energie om deze site nog te bezoeken en besluit dat morgen als eerste te doen.

Een adembenemend mooie rit langs de zee.

Ik sta relatief laat op en de zon is al lang opgekomen. Te laat dus voor een paar foto’s van deze mooie kustlocatie bij zonsopkomst. In de G&C-stoel met uitzicht op zee neem ik mijn ontbijt om me  vervolgens klaar te maken voor de volgende etappe.

Te heet om ook maar iets te doen.

De temperatuur komt vandaag op de twaalfde dag van de camperreis Sardinië ruim boven de 30⁰C uit. Zelfs in de heuvels zal het niet koel genoeg zijn om ook maar iets te ondernemen. Ik beperk me vandaag op de twaalfde dag van de Camperreis Sardinië dan ook maar tot een paar kilometer verder reizen en benzine tanken.

Geen nieuws

Gerard vertelde me ooit zich dood te ergeren aan de vaak onbenullige berichten in kranten. Waarom moet iedere dag een vast aantal pagina’s gedrukt worden. Hij had een ander business model in zijn gedachten: Druk alleen relevant nieuws af en als er geen relevant nieuws is dan laat je slechts 1 pagina uitkomen met als kop: ‘Vandaag is er geen nieuws’. Briljant!

Wel Gerard ik kan aan je wens voldoen:

VANDAAG IS ER GEEN NIEUWS

Nou ja toch wel een beetje nieuws. Er is dan wel geen opzienbarend nieuws maar er gebeurt toch van alles.

Water en kerken

Op dag acht van de camperreis Sardinië leg ik de ongelooflijke afstand van 50 km af. Het begint met water tanken, dan twee kerken en tenslotte eindig ik in zee.

De kwaliteit van water

Ik ben vroeg op en heb goed geslapen. Na douchen en camper schoonmaken rijd ik om ongeveer 8.00 uur weg. Ik ga het laatste stuk van route 1 rijden. Daar heb ik dus 5 dagen over gedaan. Straks kom ik nog tijd te kort om alle routes te rijden.

Ik rijd de weg steil af naar beneden naar de SS392. Mij is verteld dat als ik een paar kilometer op deze weg rijd ik aan de linkerkant een parkeerplaats zal tegenkomen met tal van waterbronnen. En dat klopt.

Ik kom bij een kleine parkeerplaats waar al vijf auto’s staan maar er is net nog plaats voor mij. Er zijn vijf watertappunten die gul water laten uitstromen. Ik sta er naar te kijken als een Arabier in de woestijn: wanneer zal het stromen van het water ophouden?

Wandelen in het koele middengebergte

Op de zevende dag van de camperreis Sardinië staat er een wandeling door het Parco del Limbara op het programma. Hoewel het op 1350 meter hoogte aanzienlijk koeler is dan in de laagvlakte kies ik er toch voor om in de ochtend vroeg te vertrekken.

Een koele nacht

Een  prima nacht gehad. Heerlijk koel; ik hoefde niet eens de koelkast op gas te laten lopen vannacht. Ik word om ca. 7.00 uur wakker en de stilte om me heen is oorverdovend. Slechts vogels verstoren de stilte. Ik wil vandaag een van de wandelingen maken die ik thuis al had uitgestippeld door het Parco del Limbara.

Overigens: wat ben ik blij dat ik de autoroutes en wandelroutes thuis al voorbereid had. Ik hoef de TomTom of de GPS maar aan te zetten en ik kan gaan lopen of rijden. Niets geen gezoek naar het begin, niks geen gezoek naar parkeerplaatsen. Ik word er als een vorst naar toe geleid.

Vanwege de hitte (ook op 1350 meter) wil ik vroeg vertrekken. Na ontbijt vertrek ik naar het startpunt van deze wandeling dat slechts 7 km van hier verwijderd is. Daar aangekomen blijk ik, en dat verbaast mij niets, de enige parkeerder te zijn op het parkeerterrein. Logisch het is maandag, het is vroeg en het toeristenseizoen is nog niet begonnen.

De koelte tegemoet

Op de zesde dag van de camperreis Sardinië maak ik een sprong in de tijd. Waren we gisteren in 1600 v. Chr., het eerste bezoek van vandaag betreft een middeleeuwse burcht, het Castello di Balaiana, uit ongeveer 1200 en een bijna even oude Capella di San Leonardo. In de middag zoek ik het hogerop: De Monte Limbara. Een middengebergte dat ongetwijfeld koelere temperaturen zal kennen.

Castello di Balailana

Ik sta vanochtend vroeg op. Na douchen en afwassen ben ik rond 8.00 uur op pad naar het Castello di Balailana.

Het is niet ver rijden maar de TomTom geeft om de paar honderd meter aan dat ik om moet keren terwijl ik zeker weet dat ik de goede richting op rijd. Na enig nadenken de oplossing. Omdat ik gisteren de camper heb geparkeerd een paar honderd meter voor de laatste site die ik bezocht heb, registreert TomTom dat ik die dus nog moet bezoeken en dringt er bij mij op aan om om te keren. Volstrekt logisch natuurlijk maar niet de menselijke logica.