Langs het Jotunheimen Nasjonalpark

Dag 19 van de camperroute Noorwegen. Ik reis eerst over een mooie beboste hoogvlakte en ga dan weer omlaag naar Oye toe waar ik de stavkirke bezoek. Daarna rijd ik door naar het Ardalsfjord waar ik vlak langs het fjord een overnachtingsplaats vind met een magnifiek uitzicht.

Vanochtend relatief laat vertrokken, 09.30 uur. Eerst wat foto’s gemaakt van het huizencomplex tegenover de overnachtingsplaats omdat dat een goede indruk geeft van de architectuur die men hier hanteert. Daarna via de 51 een paar honderd meter omhoog en dan kom ik in een landschap dat ik hier nog niet eerder heb gezien. Een relatief vlak gebied met een zeer divers dennenbos. Hier en daar zit er een verloren berk tussen die zich alleen aan de randen van het bos schijnt te kunnen handhaven. Het lijkt wel of de overheid hier heel ver is gegaan en niet alleen witte huizen verbiedt maar ook witte bomen.

Op weg naar Oye

In de minder dicht begroeide gedeelten kom ik mossen tegen die ik nog niet eerder heb gezien: geel en wit. Kortom het is weer een adembenemend gebied. Ik had gisteren door moeten rijden en hier een overnachtingsplaats moeten zoeken. Er zijn talrijke mogelijkheden. Na deze hoogvlakte met dennenbossen volgt een toendra-achtig landschap en het ziet er almaar rauwer en rauwer uit. Aan de andere kant van de berg, via een afsteekroute van de 51 naar de E 16, gaat het weer naar beneden, eerst door dennenbos om daarna over te gaan in een idyllisch landschap. Ik heb nog nooit kilometer na kilometer zulke schitterende bloeiende bermen gezien. En dan gaat ook de zon nog schijnen (voor even).

Urnes en Sognefjellet

Op dag 18 van de camperreis Noorwegen rijd ik eerst weer terug naar de Lustrafjorden om van daaruit naar de oudste staafkerk van Noorwegen te reizen: Urnes. De volgende etappe op weg naar Lom gaat over een indrukwekkend rauwe hoogvlakte. Het regenachtig weer versterkt het effect van de onherbergzaamheid. Dan daal ik af naar Lom en de omgeving wordt weer vriendelijker en bewoonbaarder. Ik vind een mooie overnachtingsplaats aan de Vagavatn.

Jawel hoor één dag mooi weer en natuurlijk hebben we dan weer recht op regen. En niet zo’n klein beetje ook. De ruitenwissers begonnen weer piepend te protesteren. Dus toch maar een stop gemaakt om de ruiten weer met aardappel in te smeren en daarna liepen ze weer geluidloos. Ik rijd eerst door de Lustrafjorden in oostelijke richting. Een vriendelijke fjord met ook weer veel fruitteelt. Ook valt het me op dat ieder begroeibaar stukje land dat niet voor fruitteelt gebruikt wordt gras moet opleveren. Zelfs veldjes van een paar honderd vierkante meter worden daarvoor nog benut. Ik heb begrepen dat er voor het wintervoer van het vee veel hooi nodig is en dat er niet voldoende land is om gras te oogsten. Vandaar dat al het land gebruikt wordt dat maar even geschikt is.

Bergsetbreen

Op de 17e dag van de camperreis Noorwegen rijd ik naar het gletsjercentrum Breheimsenteret. Weer zo’n mooie route. In de middag maak ik een lange wandeling naar de gletsjer Bergsetbreen. In de vroege avond vind ik een mooie overnachtingsplaats aan de rand van een snelstromende rivier.

Vanochtend redelijk vroeg op pad om de ferry van 8.00 uur te halen. Na de overtocht loopt de weg naar Sogndal en Gaupne langs het laatste stuk van de Sognefjord. De Sognefjord is de langste en diepste fjord ter wereld. Het is niet de mooiste fjord naar men zegt (voor mij was hij mooi genoeg) maar in het voorjaar moet het er schitterend zijn omdat aan beide oevers heel veel boomgaarden zijn. Het is een welvarende fjord. De huizen en bedrijven zien er goed onderhouden uit en er zijn schitterende woonhuizen te zien die eind 19^e eeuw of begin 20^e eeuw gebouwd zijn (of zijn het kopieën?) met een erker aan de voorkant en een balkon daarboven. Raamlijsten en daklijsten zijn kunstig gesneden.

Opvallend is hier weer de groene kleur van het water waarvan ik eerder repte. De stadjes Sogndal en Graupne zijn een teleurstelling. Het is net als in Nederland: er zijn prima architecten die schitterende ontwerpen van afzonderlijke gebouwen maken maar ze gaan vaak geheel ten onder in de naar mijn mening ondeskundige en aanrommelende stedenbouwkundige planning. Waar de nieuwe gebouwen zo mooi aansluiten op de natuur in de buitengebieden lijkt het wel of er in dit soort steden geen enkele rekening wordt gehouden in welke context het nieuwe gebouw opgenomen moet worden.

Gamle Strynefjellsvegen en Esefjord

Dag 16 van de camperreis Noorwegen: Deze overnachtinsplek zal ik mijn leven lang blijven herinneren. In dichte mist naar het westen gereden waarna ik weer afdaal naar een laagvlakte en langzamerhand weer in de bewoonde wereld kom. Op de route bezoek ik o.a. de uizichtpunten Liholefossen en Gaularfjell. Daarna weer omlaag naar de Esefjord en het plaatsje Balestrand. Daar in de buurt vind ik de overnachtingsplaats aan de rand van de fjord.

Wat een indrukwekkende overnachtingsplek was dat. Ik zal er nog lang herinneringen aan bewaren. Ik heb eigenlijk nog geen land meegemaakt waar de natuur zich zo opdringt aan de mens. Indrukwekkend. Al vroeg weer op pad gegaan. Eerst nog 15 km over de Gamle Strynefjellsvegen gereden. De weg bleef indrukwekkend. In het hoge gedeelte hing er een lage wolk zodat er van de beloofde uitzichten niet veel terecht kwam. Daarna via veel haarspeldbochten in een totaal ander landschap terecht gekomen. Het is een mooie groene vallei. Het water van het meer waar ik langs reed en later de Innvikfjorden hebben een groene kleur. Naar men zegt komt dat doordat de gletsjers allerlei gruis van de berg meenemen. Heel erg groen. Zelfs ik kan dat zien.

Geiranger Trollstigen en Gamle Strynefjellsvegen

Vanochtend, op de 15e dag van de camperreis Noorwegen, een tweede poging ondernemen om de Geiranger Trollstigen over te  komen. Ditmaal succesvol. Het is een adembenemend mooie route. Ik heb verschillende stops gemaakt o.a. bij de Gudbrandsjuvet en het uitkijkpunt bij Ørnesvingen. In Geiranger het museum bekeken van het Fjord instituut. Daarna gaat het de hoogte in naar een verlaten hoogvlakte. Weinig verkeer, smalle wegen, onverharde wegen en geen bereik met telefoon. Het landschap is echter adembenemend. Ik vind een overnachtingsplaats aan de onverharde Gamle Strynefjellsvegen. Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.

Het idee van gisteren om vanmorgen te vertrekken was achteraf toch niet zo’n goed idee. Het ratelde weer regen op het dak van de camper en de bewolking was nog lager en grijzer en donkerder dan gisteren. Na het ontbijt toch maar vertrokken voor de Geiranger Trollstigen Route. Geen hond op de weg. Het eerste gedeelte met de haarspeldbochten verliep prima. Bijna geen tegenliggers. Bijna… Want na 2 km zag ik me geconfronteerd met een zeeeeeer grote camper die van de berg afkwam op een smal weggedeelte. Dat betekende voor mij dus bergaf achteruitrijden naar de laatste uitwijkplaats. Alles goed gegaan. Was waarschijnlijk de vloek van het echtpaar dat ik gisteren iets naar de kant wilde wuiven.

Ondanks de bewolking word ik verrast door het ene mooie uitzicht na het andere. Mooi landschap, wonderschone watervallen in een groen gebied. Verderop als we boven de boomgrens komen wordt het landschap rauwer en de wolken worden tegelijkertijd dikker en dikker en grijzer en grijzer en donkerder en donkerder. Uiteindelijk schat ik dat ik niet meer dan 15 meter zicht had. Dat is op zich ook boeiend in de bergen maar het betekende ook dat ik niet kon genieten van de beloofde vergezichten. Toch, waar mogelijk en verantwoord, een paar stops gemaakt. Als ik over de col heen ben verandert het weer. Het wordt mooier en warmer. Dat betekent dus dat de wolken iets lichter grijs worden en dat het niet meer regent. Bovendien laat de zon zich door een enkele blauwe opening zien.